Edward Guziakiewicz
Savoir-vivre nastolatka

1

Reguły dobrego smaku...

2

Co wypada, a co nie?

3

Mieć styl...

4

Budzić szacunek otoczenia...

Być poetą, być poetą...

Pisuję wiersze. Są — moim zdaniem — udane. Gustuję w wierszu białym, lecz również sięgam po wzory klasyczne. Tematyka moich utworów jest zróżnicowana. Są trochę o miłości, trochę o sensie życia, a trochę o kryzysie współczesnej cywilizacji. Ostatnio «biorą mnie» bardzo zagadnienia ekologiczne. Niestety, moich małych «perełek» nikt nie chce drukować. Wysłałem niewielkie zestawy do kilku znanych redakcji, ale bez echa.

Stefan, l. 17

Nie od razu Kraków zbudowano, a kariera literacka nie należy do najłatwiejszych. Zdecydowana większość redakcji jest wprost zarzucana drobnymi utworami lirycznymi. Leżą więc tam w magazynach stosy wierszy i z góry wiadomo, że tylko nieliczne ujrzą światło dzienne.

Trzeba wysiłku, czasu i cierpliwości, aby zwrócić na siebie uwagę. Od czego zacząć? W pierwszej kolejności należy zadbać o oddźwięk w najbliższym otoczeniu. Potem o udział w konkursach — szkolnych, miejskich lub regionalnych. Pokazuj więc napisane wiersze koleżankom i kolegom, a przede wszystkim dziewczynie, o ile ją masz. Niewiarygodnie duże możliwości prezentacji daje Internet, jeżeli umie się korzystać z tego medium. Załóż bloga lub zbuduj własną stronę www i tam lokuj swoje perełki. Poszukuj w sieci portali i serwisów, w obrębie których promuje się poezję. Włączaj się w prace sieciowych grup dyskusyjnych, zajmujących się twórczością literacką.

Pogódź się z tym, że warsztat poetycki jest wymagający, a spod twego pióra nie wychodzą od razu zwalające z nóg arcydzieła, nie wymagające obróbki i szlifu. Wsłuchuj się w krytyczne uwagi otoczenia i staraj się je dogłębnie analizować. Krytyka boli, ale ma też swoje dobre strony. Mobilizuje bowiem do dalszego doskonalenia umiejętności.