Rozdział jedenasty
Agapa i zakończenie rekolekcji

O

statni piętnasty dzień oazy ma charakter podsumowania wspólnego dwutygodniowego pobytu, a dla uczestników rekolekcji jest on okazją do uzmysłowienia sobie ich owoców. W programie tego dnia przewiduje się uroczystą agapę, poprzedzoną liturgią eucharystyczną i godziną świadectwa, oraz nabożeństwo rozesłania. Stwarza się także możliwość wypełnienia osobistej ankiety. Wspomniana ankieta jest anonimowa i zawiera zazwyczaj kilka bardzo prostych otwartych pytań: Co mi się na rekolekcjach podobało, a co nie, jakie wprowadziłbym zmiany, co z nich wyniosłem, co sądzę o animatorach, o innych uczestnikach, itp. Wypełniającym ją pomaga ona przygotować się do godziny świadectwa, zaś dla członków zespołu wychowawczego stanowi swoistą dokumentację, w oparciu o którą mogą oni — po wyjeździe uczestników i zakończeniu rekolekcji — zadumać się nad tym, czego dokonali, a czego nie, przeprowadzić ewangeliczną rewizję życia, zaś w jej ramach ujrzeć i ocenić widoczne efekty wychowawcze, a także podziękować Bogu za dary łaski, których udzielił uczestnikom.

Specjalny charakter ostatniego dnia rekolekcji nie oznacza, że uczestnicy mogą sobie „folgować” i lekceważyć regulamin. Obowiązuje ich porządek i dyscyplina — takie same jak podczas całego piętnastodniowego pobytu w ośrodku oazowym. Ten wymóg szczególnie dotyczy zachowania się po ostatnim pogodnym wieczorze i zamykających go wspólnych modlitwach oraz późniejszych godzin nocnych. Na oazach nie ma „zielonej nocy”. Warto uczestnikom uzmysłowić, że tym właśnie różnią się rekolekcje oazowe od kolonii, wczasów czy wakacyjnych obozów o świeckim charakterze. Animatorzy muszą dopilnować, aby do ostatniej chwili oaza zachowała charakter rekolekcji. Nie ma mowy o zakłócaniu ciszy nocnej, krzykach i wrzawie. Raczej nie należy zgadzać się na to, by niektórzy wyjeżdżali wcześniej, na przykład tuż po agapie. Wszyscy uczestnicy rekolekcji powinni pozostać do następnego dnia, a po porannej Mszy świętej zasiąść do ostatniego wspólnego śniadania. Wtedy dopiero następuje rozwiązanie oazy. Nie można zapomnieć o kanapkach na drogę dla wyjeżdżających. Wypada ponadto sprawdzić, czy komuś nie zabrakło pieniędzy na bilet. Zdarza się bowiem, że w czasie oazy ten i ów zbyt rozrzutnie szafuje zawartością własnego portfela, za dużo wydając na łakocie i lody, a w rezultacie pozostając bez grosza w kieszeni. Uczestnicy wyjeżdżają najczęściej małymi grupami. Trzeba im zwrócić uwagę na to, aby ich zachowanie podczas podróży wynikało z odkrytego na rekolekcjach i doświadczonego we wspólnocie ducha służby i świadectwa. Nie należy przesadzać z rozstaniami, łkać i wylewać łez, co zdarza się czasami na rekolekcjach dla dziewcząt. Jednakże — patrząc z drugiej strony — nie wypada nikogo wypuszczać bez serdecznego pożegnania i błogosławieństwa na drogę.

Ci z uczestników, którzy wyjeżdżają nieco później, z tej racji że nie mają z rana odpowiednich połączeń kolejowych czy autobusowych, mogą dopomóc animatorom — jeśli zechcą — w sprzątaniu i porządkowaniu pomieszczeń rekolekcyjnych.

Najmilszym punktem programu ostatniego dnia oazy jest — bez wątpienia — agapa. Słowo to pochodzi od pojawiającego się w Nowym Testamencie greckiego rzeczownika „agape”, oznaczającego czystą, szlachetną i bezinteresowną miłość. Agapami nazywano starochrześcijańskie uczty, związane ze sprawowaniem Eucharystii. Składa się na nią kilka elementów. Podstawą jest — oczywiście — wspólny stół, który tego dnia winien wyglądać okazale i być odświętnie udekorowany. Należy go nakryć obrusem lub obrusami. Zwykle znajdują się na nim — obok specjałów i smakołyków, których nie było na co dzień w menu oazy — świece, pamiątki dla uczestników rekolekcji oraz kwiaty.

Na agapę zaprasza się gospodarzy miejsca, w którym odbywała się oaza — przede wszystkim księdza proboszcza parafii, a także inne osoby, które współuczestniczyły w życiu wspólnoty rekolekcyjnej, wspomagając ją na różne sposoby. Na początku zapala się uroczyście świecę rekolekcyjną i śpiewa pieśń, podkreślającą ideę wspólnoty. Program części oficjalnej można znaleźć w podręczniku oazy. Przed rozpoczęciem posiłku jest czas na złożenie stosownych podziękowań i można wykonać wtedy wspólne pamiątkowe zdjęcia. Przy okazji agapy wszyscy uczestnicy oazy otrzymują w formie dyplomu świadectwa udziału w rekolekcjach i drobne upominki. W czasie agapy wymieniają się zwykle adresami i obdarowują się autografami z życzliwymi wpisami na pamiątkę wspólnie spędzonych dni. Warto na ten ostatni cel przeznaczyć — na przykład — jakieś duże okolicznościowe widokówki. Agapę przygotowują sami animatorzy wraz z oazową diakonią stołu. Właściwie aż do ostatniej chwili winna ona pozostać dla uczestników niespodzianką i dlatego nie wypada im w czasie ostatnich przygotowań zaglądać do jadalni i kuchni.